Gry hazardowe – wciągają ale nie muszą uzależniać

Siadamy przy stole z ruletą. Wymieniamy nasze ciężko zarobione pieniądze na kolorowe żetony. Krupier zaczyna kręcić kołem, rzuca kulkę z prawdziwej kości słoniowej i się zaczyna… W około jest dość głośno, inni goście kasyna emocjonują się przy innych stołach, słychać dziwięki automatów do gry tak zwanych jednorękich bandytów. Mimo hałasu występuje duże skupienie wśród graczy, na tą krótką chwilę, kiedy kuleczka wiruje po kole rulety w kierunku przeciwnym niżeli samo koło, gracze zachowują się jakby zatopieni byli w ciszy, każdy zwraca uwagę jedynie na numery czy inne opcje, które sam obstawił. Krzyżowane są palce, krzyżowane są nawet nogi, w myślach krąży prośba o nasze obstawienie, abyśmy wygrali. Koło zwalnia, kulka powoli wytraca prędkość, opada niżej, słychać już pierwsze uderzenia o przegródki poszczególnych numerów. Niektórzy gracze, którzy wcześniej siedzieli unoszą się z krzeseł, koncentrują wzrok na kulce lub wodzą za jeszcze leniwie poruszającym się kołem i myślami próbują przyciągnąć kulkę w pozycję, która spowoduje, że wygrają. Kulka po kilku uderzeniach w przegródki rulety zatrzymuje się a samo kolo jeszcze przez dłuższy czas się kręci. Wygranym inni gracze często gratulują tak jakby dokonaliby oni czegoś nadzwyczajnego, tak jakby to nie szczęście i ślepy los decydował ale ich umiejętności. Przegrani czują w sobie narastającą chęć odegrania się a wygrani czują w sobie moc wygrywania i grają dalej w celu pomnożenia wygranej – i tu się właśnie zaczyna hazard.